یادداشت از متن نمایش‌نامه «بازی استریندبرگ»(Play Strindberg (1969), based on Strindberg's The Dance of Death) اثر فریدریش دورنمات(Friedrich Dürrenmatt) ترجمه‌ی حمید سمندریان-نشرتجربه(چاپ دوم ١٣٨٠)

•        آلیس: بازی استریندبرگ

ادگار: رقص مرگ اثر آگوست استریندبرگ

کورت: تنظیم از فریدریش دورنمات

•        ادگار: من مریض نیستم. هیچ وقت مریض نبوده‌ام، هیچ وقت هم مریض نخواهم شد.

آلیس: این نظر شماست.

ادگار: من یک‌باره می‌میرم و مثل یک سرباز پیر می‌افتم زمین.

آلیس: دکتر نظر دیگه‌ای داره.

ادگار: دکتر احمقه.

•   ادگار: چون ما با این مردم رفت‌وآمد نداریم. و با این مردم رفت‌و‌آمد نداریم، چون نمی‌خوایم رفت‌و‌آمد داشته باشیم، نمی‌خوایم رفت‌و‌آمد داشته باشیم، چون ازشون متنفریم.

آلیس: چون تو ازشون متنفری.

ادگار: احمق‌اند.

آلیس: تو به همه همین رو می‌گی. فقط خودت رو استثنا می‌دونی.

ادگار: من یک آدم حسابی‌ام.

یادداشت از متن فیلم‌نامه‌ی «اومبرتو د»(Umberto D) اثر چزاره زاواتینی(Cesare Zavattini) و ویتوریو دسیکا(Vittorio De Sica) ترجمه‌ی ژینوس کریمی- نشر نی(چاپ اول ١٣٨٢)

•   بازنشسته سوم: پلیس‌ها رو نمی‌گم، منظورم رهبرای تظاهراته که بدون گرفتن مجوز این تظاهرات را سازمان دادن...

اومبرتو: اون‌ها نخواستن که ما پشتیبان تظاهرات باشیم.

بازنشسته‌ سوم: خب، پس باید تو خونه‌هامون می‌موندیم.

اومبرتو: من به بیست درصد اضافه حقوق احتیاج دارم تا بتونم همه‌ی قرض‌هامو بدم.

•       اومبرتو: اگه این طوری منو بیرون بندازید، دیگه همه‌چی‌تون روبه‌راه می‌شه... اونم بعد از بیست سال!

صاحب‌خانه: می‌بینید! در ضمن اجاره‌های عقب‌افتاده‌تون رو هم باید بپردازید!

•       اومبرتو: کدوم یکی‌شون مال توئه...؟

ماریا: هر دو...

اومبرتو: اما... پدر... پدر بچه؟

ماریا: فکر می‌کنم اون ناپلیه...

اومبرتو: یعنی چی... فکر می‌کنم؟!

ماریا: هیچ‌کدوم‌شون قبول نمی‌کنن.

یادداشت از مقدمه‌ی کتاب «داستان و نقد داستان (جلد اول)» گزیده و ترجمه‌ی احمد گل‌شیری- نشر نگاه

•   نویسنده ابزار حقیقت است، او اندیشه‌ها و واقعیت‌هایی را برای خواننده روشن می‌کند که خودکامگان هم‌واره تلاش کرده‌اند هم‌چنان در حجاب بمانند. او بر آن است تا برای اشیا و اموری که بیان نشده‌اند بیانی مناسب و درخور بیابد، تعریفی روشن از اشیا به دست دهد تا آدمی با شناخت آن‌ها آسان‌تر و راحت‌تر در میان‌شان زندگی کند. نویسنده امروز صرفن بر آن نیست تا با داستان‌های خود خواننده را سرگرم کند و به او لذت بخشد... نویسنده دامن آسمان کوتاه زندگی را که بر سر ما خیمه زده و دل‌گیرمان ساخته بالا می‌زند جهان دیگر را به ما می‌نمایاند تا جهان ما را توسعه بخشد.

•   داستان جدید موعظه نیست، اندرز نمی‌دهد، به تبلیغ نمی‌پردازد، تنها نشان می‌دهد. ارزش‌های آن پنهان است. این ارزش‌ها در طرح، در آدم‌ها و آدم‌پردازی، در زبان، در نگرش، در لحن داستان و جز این‌ها نهفته است. خواننده باید این عناصر و در نتیجه ساختمان داستان را دریابد تا درک کامل داستان برایش امکان‌پذیر گردد.

•   گابریل گارسیا مارکز، نویسنده‌ی نام‌آور کلمبیایی، معتقد است که مردم دیر یا زود به جای گفته‌های خودکامگان، سخن نویسنده را باور خواهند کرد. در آن روز نویسنده اعتبار نخستین خود را باز خواهد یافت و صندلی خویش را بار دیگر تصاحب خواهد کرد.

یادداشت از متن کتاب «هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی» (جلد اول از١٣٠٠ تا ١٣٦٠) به انتخاب و بررسی حسن میرعابدینی- نشر خورشید (چاپ دوم ١٣٨٥)

جلد اول

بهرام صادقی: «در وهله‎ی اول باید داستان نوشت. داستان خالص، باید ساخت، به هرشکل و هر جور... فقط مهم این است که راست بگویی. خواننده و اجتماع از نویسنده این را نمی‎خواهد که از آن‌چه در اطرافش می‎بیند و خودش بیشتر از او (نویسنده) به آن آگاه است برایش بگوید. خواننده تجربه‎ای می‎خواهد کاملن شخصی، تجربه‎ای که خودش نداشته است. هرکس تجربه‌ی مخصوص خودش را می‎تواند عرضه کند. من آن داستان‎نویسی را می‌پسندم که چیزی را بگوید که هیچ‌کس دیگر نتواند بگوید. هنرمند باید چیزی از خود به دنیا اضافه کند...» 

یادداشت از متن نمایش‌نامه «هنر» اثر یاسمینا رضا (Yasmina Reza) ترجمه‌ی هوشنگ حسامی و سحر داوری- نشرتجربه

یاسمینا رضا

·   مارک: وقتی نیمه‌جون پهن می‌شد رو زمین، باید به‌ش می‌گفتم تو ناسلامتی رفیق منی، تو چه جور رفیقی هستی سرژ که فکر می‌کنی رفیقات هیچ تحفه‌ای نیستند؟

·       ایوان: هر کاری شما بکنید، من می‌کنم.

مارک: اون هر کاری ما بخوایم می‌کنه. همیشه هر کاری ما بخوایم می‌کنه.

ایوان: شما دوتا چه مرگ‌تونه خیلی عجیب غریبید.

سرژ: درست می‌گه تو باید یک بار هم که شده عقیده‌ئی از خودت داشته باشی.

·       سرژ: چرا این‌طور به ایوان می‌تازی؟

مارک: چون یه دست‌مال به دست حقیره، متملقه، ذلیل پوله، ذلیل همه‌ی چیزهایی که معتقده فرهنگه. خبر نداره فرهنگ برای من حکم استفراغ رو داره.

یادداشت از متن کتاب «آدمی با دیگران (گزین‌گویه‌های نیچه Friedrich Wilhelm Nietzsche)» ترجمه علی عبداللهی- نشر ثالث(١٣٨٨)

کلاغ‌ها فریاد برمی‌آورنـــــــــد و
با همهمه‌ی بسیار به شهر می‌آیـند
به زودی برف خواهــــد آمـــــــد
وای بر آن که موطـــنــی نـــدارد

•   خطرناک‌ترین عضو حزب. در هر حزبی یکی هست که به دلیل بیان مومنانه و پرشور اصول جزمی حزب، سایر اعضا را به خشم می‌آورد.

•   درمان پریشان حالی. بهترین افزار یاری رساندن به پریشان‌حالان و آرام ساختن آنان در این نهفته است که آنان را به گونه‌ای نمایان بستاییم.

•   علاقه به تک‌تک فضیلت‌ها. ما تا زمانی برای هیچ‌یک از فضیلت‌های‌مان ارزشی قائل نمی‌شویم که به غیاب کامل آن در دشمن خود پی ببریم.

•   چرا مخالف‌خوانی می‌کنیم؟ اغلب به این دلیل آهنگ مخاف‌خوانی با عقیده‌ای سرمی‌دهیم که لحن بیان آن جالب نبوده است.

•   کی تناقض‌ها بروز می‌کنند؟ زمانی می‌توان نکته‌سنجان و فرهیختگان را نسبت به گزاره‌ای مجاب کنی که همان گزاره را در قالب تضادی عظیم به آنان ارائه دهی.