۱۴۰۲ آبان ۸, دوشنبه

یادداشتی بر رمان «یادداشت‌های زیرزمین» و داستان «شب‌های روشن» نوشته فئودور داستایفسکی - نشر به سخن با همکاری آوانامه

 


«یادداشت‌های زیرزمین» یا «یادداشت‌های زیرزمینی» از اون رمانایی نیست که آدم با شوق و ذوق به هر کسی معرفیش کنه. داستان پره از جمله‌های عجیب و غریب و تامل برانگیز که از زبان یه مرد متناقض و گوشه‌گیر بیان می‌شن. یه مرد که اگه بتونی با حرفاش پیش بری و دل بدی به داستانش به عنوان یه شخصیت پیچیده و شگفت‌انگیز می‌شینه یه گوشه از ذهنت و شاید وقتی تو زندگی متحمل رنج بشی یاد حرفای اون بیفتی.

۱۴۰۲ مهر ۳۰, یکشنبه

یادداشتی بر رمان «ابله» اثر فئودور داستایفسکی ترجمه سروش حبیبی - نشر چشمه

رمان «ابله» داستان زندگی انسانِ کامل از نظر «داستایفسکی» است. انسان ِ کاملی که مردم او را ابله می‌دانند. پرنس «میشکین» جوانی بیست‌و‌شش ساله است که گمان می‌کند به حدی از حکمت رسیده که می‌تواند به مردم نشان دهد چگونه بیش‌ترین بهره را از زندگی‌شان ببرند. اما او نه تنها در این مسیر موفق نیست بل‌که رنج و آزار زیادی به بار می‌آورد. او عاشق «آگلایا یپانچین» است اما تصمیم می‌گیرد با «ناستاسیا» که به نظرش انسانی رنج‌دیده و ناامید است ازدواج کند. اقدامی که تقریبا همه را از او دور می‌کند.


یادداشتی بر «مجموعه داستان کوتاه قرنطینگی» نوشته جمعی از نویسندگان - نشر نظام‌الملک

 «مجموعه داستان کوتاه قرنطینگی» شامل 19 داستان در حال و هوای دوران کروناست که خوندنش یادآور روزای سختیه که پشت سر گذاشتیم و حالا شاید خیلی دور به نظر می‌رسن. مرگ، اون روزا توی ذهن خیلیا جا خوش کرده بود و انگار تو خونه، کوچه و خیابونا پرسه می‌زد و انتخاب می‌کرد کیو با خودش ببره. می‌برد و غم و ترس و تنهایی به جا می‌ذاشت. اما داستانای این مجموعه داستان زندگی‌ان. زندگی با ویروس کرونا. واسه همینه که خوندن‌شون خالی از لطف نیست. ما رو می‌برن به روزایی که زندگی فرق داشت و عادی نبود. روزایی که یه چالش بزرگ به چالشای زندگی ایرانی اضافه شده بود و ایرانی در سرزمینش انگار پناهی جز خودش نداشت.

خوندن همه داستانا به خاطر تاثیری که کرونا بر حال و هواشون داره جذابه و خواننده رو با خودش همراه می‌کنه. همراهیی که می‌تونه غم‌انگیز باشه یا لب‌خند روی لب مخاطب بنشونه.






یادداشتی بر داستان کوتاه «کسی به سرهنگ نامه نمی‎‌نویسد» نوشته گابریل گارسیا مارکز، ترجمه احمد گلشیری- نشر نگاه

داستان «کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد» از اون داستاناییه که آدم وقتی می‌خونه غصه‌ش می‌شه. وقایع داستان در کلمبیا می‌گذره اما انگار جنبه‌هایی از زندگی ایرانی رو توی خودش داره. داستان به شدت غمگینه و طنزش هم آدمو ناراحت می‌کنه. امید، انتظار و فقر عناصر پر رنگن و حال و هوای طوفان و بارون بر سر زندگی سرهنگ سنگینی می‌کنه. داستان هیجان‌انگیز و غافل‌گیرکننده نیست اما خط روایی جذابی داره. حس دوگانه سرهنگ و همسرش نسبت به خروس، امید‌های بی‌حاصل سرهنگ و  تلاش برای یافتن راه حلی که اصلا وجود نداره داستانو به خوبی پیش می‌بره و به سرانجام می‌رسونه. سرانجامی که برای سرهنگ چیزی جز یک شکست بزرگ نیست.